Geschiedenis

DoCoS, een korte historie

assets/uploads/webpages/geschiedenis/docos_bestuur.jpg

Het is 1936 en ook in Leiden slaan de gevolgen van de economische crisis in alle hevigheid toe. De financiële nood onder een aantal Rooms-katholieke sportverenigingen is groot. Op initiatief van de geestelijk leider van de Rooms-katholieke Sportcentrale, Rector Beune, worden de noodlijdende sportverenigingen Leiden, Rood-Wit, Kolping Boys en de Bataven ontbonden. De sportcentrale neemt de schulden van deze verenigingen over en probeert met de schuldeisers tot een akkoord te komen. Omdat de R.K. Sportcentrale de taak heeft de gelegenheid tot sportbeoefening te bieden, wordt uit de vier ontbonden verenigingen op 6 augustus 1936 één nieuwe vereniging opgericht met de naam DoCoS: – Door Combinatie Sterk –

In die tijd zijn de meeste clubs sportverenigingen, waar in clubverband verschillende sporten worden beoefend. De nieuwe fusieclub heeft aparte afdelingen voor voetbal, atletiek en gymnastiek en speelt op het R.K. sportpark Haagweg, op de plaats waar in latere jaren studentenflats zullen worden gebouwd.

Ondanks dat de club dankzij de “doorstart” met een schone lei kan beginnen, beleeft ze voor en tijdens de tweede wereldoorlog een moeilijke fase; het aantal leden daalt van 150 in 1939 tot 95 in 1944.

assets/uploads/webpages/geschiedenis/1936.jpg

Na de oorlog verlaten de gymnastiek en atletiek afdelingen de vereniging en gaan zelfstandig verder als de Bataven en Victory. Vanaf dat moment is DoCoS een echte voetbalvereniging. Dat komt de samenhang in de vereniging blijkbaar ten goede, want de vereniging telt in 1956, bij het verlaten van het Haagwegcomplex 376 leden.

Door de sterke groei van het aantal leden in het begin van de jaren 50 is er al snel een gebrek aan (speel)ruimte, een probleem dat zich in de loop der jaren nog een aantal keren zal voordoen.

In 1956 verhuist DoCoS naar de Boshuizerkade, waar het de beschikking krijgt over twee velden naast het toenmalige L.F.C. Omdat er nauwelijks ruimte is voor kleedkamers en kantine wordt deze locatie vanaf het begin als tijdelijk beschouwd. Nog in het zelfde jaar wordt het “bouwfonds” opgericht. Het bouwfonds is bedoeld om geld in te zamelen om een nieuw clubhuis op een andere locatie te financieren.

Die nieuwe locatie krijgt DoCoS op 2 maart 1959 door de gemeente toegewezen, als de gemeenteraad groen licht geeft aan het grote plan Kikkerpolder. Mede door de 12.000 gulden die het bouwfonds bijdraagt kan een kantine worden gebouwd waarin “zelfs elektrisch licht” kan worden aangelegd. De bouw verloopt zeer voorspoedig en op 18 oktober 1959 wordt de kantine feestelijk geopend. Op de Kikkerpolder heeft DoCoS in eerste instantie de beschikking over drie velden. Later moet het derde veld worden gedeeld met UVS en Lugdunum. Ook de twee verlichtte trainingsvelden moeten met de buren worden gedeeld. Op de Kikkerpolder wordt een begin gemaakt met een lange traditie van goed bezette jeugdtoernooien, waar ook buitenlandse clubs aan deelnemen.

assets/uploads/webpages/geschiedenis/aapupillen.jpg

Uiteindelijk wordt ook de Kikkerpolder te klein voor het steeds groeiende DoCoS en in1975 krijgt het de beschikking over het huidige sportpark aan de Haagse Schouwweg. De gemeente zorgt voor velden en kleedkamers, de club zelf voor de kantine. Nu wil het toeval dat in de periode dat DoCoS wordt opgericht, eind jaren ´30, er door Anton Mussert grootse plannen worden ontwikkeld voor een ringweg rond Leiden. Enkele onderdelen van dat plan worden ook uitgevoerd, waaronder een viaduct ergens in een weiland aan de rand van de stad. Maar na de 2e wereldoorlog, als Mussert ter dood wordt veroordeeld wegens landverraad worden zijn plannen niet verder uitgevoerd. Wat overblijft is een viaduct, dat DoCoS er jaren later in 1975 gratis en voor niets bij krijgt. Een klein probleempje dat even moet worden opgelost. Door de degelijke bouw van het gevaarte zou het 150.000 gulden kosten om het af te breken. Als het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan is de gedachte, en het bestuur besluit om de kantine onder het viaduct te bouwen.

In de loop der jaren worden de nodige uitbreidingen gerealiseerd. Een lichtinstallatie, een nieuwe bestuurskamer, een tribune en een kunstgrasveld zijn daarvan enkele in het oog springende voorbeelden.

Maar zoals aan begin van dit verhaal al is gezegd: de geschiedenis herhaalt zich.

Door het groeiend aantal leden wordt het steeds moeilijker om iedereen te laten trainen en voetballen. En dus zijn er al weer nieuwe plannen, met meer velden die bovenop een parkeergarage komen en op de plaats van het viaduct een toren met ruimte voor woningen en een kantine met bijbehorende ruimten.

Of dat gaat lukken? De toekomst zal het leren.